Λι Τσανγκ-ντονγκ: Η ρεαλιστική ελπίδα

«Είμαι πάντα οπτιμιστής και το εννοώ στ’ αλήθεια»
Λι Τσανγκ-ντονγκ

Δεν ξέρω πόσοι θα πιστέψουν την παραπάνω δήλωση του Λι Τσανγκ-Ντονγκ όταν έρθουν αντιμέτωποι με το συχνά ασήκωτο δραματικό φορτίο που κουβαλούν οι ταινίες του, όταν περάσουν έστω και για λίγο στη θέση των βασανισμένων ηρώων του που κατρακυλούν ασταμάτητα σε μια αληθινή κόλαση επί της γης. Ήρωες που αναζητούν ταυτότητα (Πράσινο ψάρι),αγάπη (Όαση) ή απλά κάτι για να πιστέψουν (Κρυφή ηλιαχτίδα). Συχνά καθρέφτες της ίδιας της χώρας τους ή του δημιουργού τους (Μέντα καραμέλα). Πρωταγωνιστές σ’ ένα σινεμά υπαρξιακό, βαθιά σωματικό, προορισμένο για να βιωθεί σε πραγματικό χρόνο, γι’ αυτό και τόσο εξουθενωτικό συναισθηματικά, χωρίς εύκολες διαφυγές για το θεατή. Όπως ακριβώς και ο κόσμος μας. Ο Λι είναι διαβόητος μέχρι παρεξηγήσεως για το πάθος του με το ρεαλισμό, για την αναζήτηση των ορίων της ρεαλιστικής απεικόνισης μέσω της, εξ ορισμού, απατηλής εικόνας· όπως και για τις εξαντλητικές απαιτήσεις από τους ηθοποιούς του, οι οποίοι συνήθως φεύγουν από τα φεστιβάλ φορτωμένοι βραβεία· όσο και για την εμμονή του στην απλή φόρμα του μελοδράματος, για μια προσήλωση στη μυθιστορηματική αφήγηση απόρροια της λογοτεχνικής του καταγωγής. Μια εμμονή στην απλότητα που αγγίζει πλέον πρωτόγνωρα όρια στην τελευταία ταινία του Κρυφή ηλιαχτίδα, φέρνοντας στο νου το μινιμαλισμό ενός Μπρεσόν, ίσως και τη δική του μεταφυσική.

Ο Λι Τσανγκ-ντονγκ δεν είναι άγνωστος στους πιστούς φίλους του Φεστιβάλ. Ακριβώς πριν από μια δεκαετία, ερχόταν στη Θεσσαλονίκη για να διαγωνιστεί με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο Πράσινο ψάρι, που ήταν αρκετό για να τον χαρακτηρίσει ως τη νέα μεγάλη ελπίδα. Σήμερα, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς στη Νότιο Κορέα αλλά και διεθνώς και είναι σίγουρα μεγάλη μας τιμή να επιστρέφει ξανά εδώ, αυτή τη φορά με μια πλήρη αναδρομή στο έργο του.

Λευτέρης Αδαμίδης