english αρχική επικοινωνία πλοήγηση συνδέσεις        Επιστροφή στο www.filmfestival.gr  
 Διεθνές Διαγωνιστικό
 Ανοιχτοί Ορίζοντες
 Eλληνικές Ταινίες 2012
 Ματιές στα Βαλκάνια
 Αφιερώματα - Ανοιχτοί Ορίζοντες
 Νυκτερινές Εικόνες
 Βραβεία LUX Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
 Νεανική Οθόνη
 POSITIF Screening
 Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

Αφιέρωμα στον Κριστιάν Μουντζίου

1.  4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες / Cristian Mungiu, Ρουμανία
2.  Δύση / Cristian Mungiu, Ρουμανία
3.  Ζάπινγκ / Cristian Mungiu, Ρουμανία
4.  Η χορωδία των πυροσβεστών / Cristian Mungiu
5.  Ιστορίες από τη Χρυσή Εποχή / Cristian Mungiu, Hanno Hofer, Razvan Marculescu, Ioana Uricaru, Ρουμανία
6.  Μαριάνα / Cristian Mungiu, Ρουμανία
7.  Πίσω από τους λόφους / Cristian Mungiu, Ρουμανία-Γαλλία-Βέλγιο
8.  Τίποτα στην τύχη / Cristian Mungiu, Ρουμανία
9.  Το κορίτσι με τη γαλοπούλα / Cristian Mungiu
10.  Το χέρι του Παουλίστα / Cristian Mungiu, Ρουμανία

O Κριστιάν Μουντζίου ανήκει στη νέα γενιά κινηματογραφιστών του ρουμανικού κινηματογράφου που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, θριαμβευτής των Καννών το 2007 με την ταινία 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες –και φετινός νικητής του βραβείου σεναρίου για το Πίσω από τους λόφους (η ταινία απέσπασε και το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου) στο ίδιο φεστιβάλ–, ο Μουντζίου όχι μόνο έχει συνεισφέρει αποφασιστικά στη διεθνή εικόνα του κινηματογράφου της χώρας του, αλλά έχει επίσης καταξιωθεί διεθνώς ως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργών της εποχής μας.
Οι ταινίες του Μουντζίου αντλούν από τη δεξαμενή της πραγματικής ζωής, από τα βιώματα και τις εμπειρίες καθημερινών ανθρώπων και αφηγούνται με αμεσότητα ιστορίες από το πρόσφατο ολοκληρωτικό παρελθόν της χώρας (όπως οι 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες και οι Ιστορίες από τη Χρυσή Εποχή [2009]) αλλά και από τη σύγχρονη εποχή, θίγοντας προβλήματα που απορρέουν από την κοινωνικοπολιτική μετάβαση της χώρας μετά την πτώση του κομμουνισμού (Δύση [2002], Πίσω από τους λόφους [2012], αλλά και οι μικρού μήκους που προηγήθηκαν, όπως Μαριάνα [1997], Το χέρι του Παουλίστα [1998], Τίποτα στην τύχη [1999], Η χορωδία των πυροσβεστών [2000] και Ζάπινγκ [2000]).
Ο Μουντζίου προσεγγίζει την κοινωνία του με ουδετερότητα βλέμματος και την κινηματογραφεί με ειλικρίνεια και απλότητα, εστιάζοντας στους ήρωές του και στον προσωπικό τους αγώνα επιβίωσης. Καθώς αυτό που τον απασχολεί είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία επηρεάζει τη ζωή των ηρώων του, επικεντρώνεται στην ανθρώπινη υπόστασή τους, στην ψυχολογική τους κατάσταση, στο δράμα που αντιμετωπίζουν, χωρίς να παίρνει θέση για τις πράξεις τους, τις συγκρούσεις τους, τις επιλογές τους. Με όχημα το ρεαλισμό –που παρουσιάζει τη ζωή όπως αυτή βιώνεται και παρατηρείται και που δείχνει τον κόσμο με τον πλέον άμεσο και καθαρό τρόπο– ο Μουντζίου αποδίδει το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα της εποχής με εθνογραφική ακρίβεια: καταγράφει κάθε λεπτομέρεια που συμβάλλει στην ανάδειξη των χαρακτήρων και του εκάστοτε κοινωνικού πλαισίου σε μια προσπάθεια κατανόησης και στοχασμού πάνω στην ιστορική ή τη σύγχρονη κοινωνική κατάσταση της χώρας του. Η αισθητική επιλογή του ρεαλισμού δεν περιορίζεται μόνο στην υλική πραγματικότητα, αλλά εκφράζεται επίσης στη φυσικότητα των ερμηνειών, και στην καθημερινότητα των διαλόγων. Υιοθετώντας την αμεσότητα του ντοκιμαντέρ ο Μουντζίου κινηματογραφεί σε φυσικές τοποθεσίες, με φυσικό φωτισμό και καθημερινά ντεκόρ, με την κάμερα στατική ή στο χέρι, χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τα μονοπλάνα και το βάθος πεδίου. Ακολουθεί παντού τους πρωταγωνιστές του και τους παρατηρεί με νηφαλιότητα, κρατώντας ίσες αποστάσεις από αυτούς και τις καταστάσεις, σε μια προσπάθεια να εκμηδενίσει τη σκηνοθετική του παρουσία και να ταυτίσει τη ματιά του –τεράστια η συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας του, Όλεγκ Μούτου– μ’ αυτήν του θεατή, τον οποίο και καθιστά μάρτυρα των δεινών τους. Στις ταινίες που επιλέγει ένα ελαφρύτερο κωμικό τόνο ή ένα διαφορετικό σκηνοθετικό ύφος για να σατιρίσει την κοινωνία του, καταφέρνει να τον διασκεδάζει και να τον εμπλέκει χωρίς όμως να κάνει έκπτωση στις απαιτήσεις του: η αυτοτέλεια του ανθρώπου και η ευθύνη της επιλογής που βαραίνει τη δράση των χαρακτήρων του επικοινωνείται ξεκάθαρα στον θεατή.
Οι ταινίες του Μουντζίου καταγράφουν την ανθρώπινη κατάσταση και αποτελούν μια ενδοσκόπηση της κοινωνίας την οποία αναπαριστούν, έχοντας πάντα ως αποδέκτη τον θεατή: χωρίς ποτέ να τον χειραγωγούν, τον καθιστούν –μέσα από την αφήγηση ιστοριών οι οποίες είναι ανοικτές σε ερμηνεία– μέρος της προβληματικής τους, προτρέποντάς τον να σχηματίσει δική του άποψη. Με την οικουμενικότητα της προσέγγισής του να υπερβαίνει τα όρια της κοινωνίας στην οποία αναφέρεται, ο Μουντζίου δεν αφήνει απλά το στίγμα του στην τέχνη του κινηματογράφου, αλλά καταφέρνει επίσης να απευθύνεται και να αγγίζει ένα διεθνές κοινό. Επίτευγμα που λίγοι δημιουργοί σήμερα είναι σε θέση να πετύχουν.

Δημήτρης Κερκινός
Χορηγοί








ThessFest

Follow filmfestivalgr on Twitter
 Αναζήτηση
Θέματα  
Σκηνοθέτης
Ταινία