english αρχική επικοινωνία πλοήγηση συνδέσεις        Επιστροφή στο www.filmfestival.gr  

POSITIF Screening

1.  Playtime / Ζακ Τατί, Γαλλία-Ιταλία

Ξαναβλέποντας το Playtime
ή πώς το Positif επανεξετάζει τη νεωτερικότητα, συμπληρώνοντας 60 χρόνια ζωής!


Στην προηγούμενη ταινία του Ζακ Τατί, Ο θείος μου, η πολύπλοκη αρχιτεκτονική του σπιτιού ενός κορυφαίου στελέχους μιας εταιρείας, με αξιοσημείωτη διορατικότητα –η ταινία είναι γυρισμένη μόλις το 1958– και σε τόνο ουσιαστικά μπουρλέσκ, επεσήμανε το παράλογο στοιχείο μιας άτολμης νεωτερικότητας, σε αντιπαράθεση με τον ήσυχο, παραδοσιακό και εξιδανικευμένο «παλιό κόσμο», τον οποίο αντιπροσωπεύει μια χαρούμενη επαρχιακή πόλη όπου ανθεί το εμπόριο κι όπου ένας «ντεμοντέ» τύπος σαν τον κύριο Ιλό μπορεί να ζει στον δικό του ρυθμό. Στο Playtime(1967), το γέλιο αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα μας, που μάλλον θα γίνει πικρότερη με τον καιρό, καθώς είναι δύσκολο πια να παρακολουθήσουμε την ταινία χωρίς να σκεφτούμε πως τελικά «μας νίκησαν». Ο θρίαμβος του ορθογώνιου παραλληλεπίπεδου απ’ άκρη σ’ άκρη ενός αστικού τοπίου γεμάτου οικοδομικά τετράγωνα με γραφεία σηματοδοτεί επίσης το θρίαμβο μιας διαδικασίας μηχανοποίησης του ανθρώπινου είδους, όπως αυτή διαρκώς υπονοείται μέσα από μια καλπάζουσα εταιρική παγκοσμιοποίηση (οι διαβοήτοι άλλοι, ίσως). Ο Ζακ Τατί επιλέγει το σωστό ρυθμό και τη σωστή γεωμετρική φόρμα που καταδεικνύει το βαθμό στον οποίο αυτός ο κόσμος, τη δεκαετία του ’60, είχε εκδηλώσει ήδη πολύ ανησυχητικά σημάδια. Ας αποδειχθεί λοιπόν και το φινάλε της ταινίας προφητικό, αποκαταστώντας την ποιητική –την όλο χάρη, αλλά και αδέξια– των μελλοντικών κυρίων Ιλό.

Ερίκ Ντερομπέρ
Κριτικός κινηματογράφου, Positif


Χορηγοί








ThessFest

Follow filmfestivalgr on Twitter
 Αναζήτηση
Θέματα  
Σκηνοθέτης
Ταινία