english αρχική επικοινωνία πλοήγηση συνδέσεις        Επιστροφή στο www.filmfestival.gr  
 Επίσημο Διεθνές Πρόγραμμα
 Ημέρες Ανεξαρτησίας
 Ελληνικές Ταινίες
 Ματιές στα Βαλκάνια
 Focus

Nae Caranfil

1.  Γλυκιά απραξία / Νάε Καρανφίλ, Γαλλία
2.  Μην κρέμεστε απ’ το παράθυρο / Νάε Καρανφίλ, Γαλλία, Ρουμανία
3.  Τα υπόλοιπα είναι σιωπή / Νάε Καρανφίλ, Ρουμανία
4.  Ταγκό στην άσφαλτο / Νάε Καρανφίλ, Ρουμανία
5.  Φιλανθρωπία / Νάε Καρανφίλ, Ρουμανία/Γαλλία

Νάε Καρανφίλ: Ένας σύγχρονος λαϊκός δημιουργός

ΟΝάε Καρανφίλ ανήκει στη γενιά της μεταβατικής περιόδου του ρουμάνικου κινηματογράφου, συνδέοντας την προεπαναστατική περίοδο με το «νέο κύμα» που αναδείχτηκε με το ξεκίνημα του 21ου αιώνα. Το σινεμά του είναι καθ’ όλα ένα σινεμά δημιουργού, καθώς γράφει, σκηνοθετεί και ενίοτε συνθέτει τη μουσική των ταινιών του, ενώ δε διστάζει να ερμηνεύει μικρούς ρόλους. Η κινηματογραφική του οπτική σε συνδυασμό με την επιλογή των θεμάτων και τον προσωπικό τόνο που χαρακτηρίζει τις ταινίες του, τον καθιστούν ίσως τον σημαντικότερο ρουμάνο σκηνοθέτη της δεκαετίας του ’90, προάγγελο του τωρινού νέου κύματος του ρουμάνικου κινηματογράφου.

Το 1993 γύρισε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, το Μην κρέμεστε απ’ το παράθυρο, όπου καταπιάνεται με την καθημερινότητα των τελευταίων χρόνων του κομμουνισμού στη Ρουμανία. Ο σκηνοθέτης μάς παρουσιάζει την ιστορία τριών νεαρών, των οποίων οι ζωές διαπλέκονται, στηριζόμενος σε μια πολυφωνική αφήγηση. Αν και την εποχή εκείνη οι αναφορές στο κομμουνιστικό παρελθόν είτε θεωρούνταν τραυματικές και αποφεύγονταν, είτε υποστήριζαν μια καθορισμένη άποψη που συνηγορούσε υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, ο Καρανφίλ προσεγγίζει την περίοδο με ξεχωριστή ευαισθησία, αναπαριστώντας την ατμόσφαιρα της εποχής με τρυφερότητα και χωρίς κανένα σημάδι θυμού. Επιστρατεύει χιούμορ και ειρωνεία για να μας μιλήσει για τη μοναξιά, τη ροπή στη φαντασίωση, την επιθυμία διαφυγής στη Δύση, τον ερωτικό πόθο των ηρώων του –στοιχεία που τους συνδέουν και λειτουργούν καταλυτικά στις ζωές τους– και τελικά αποκαλύπτουν τον τρόπο που αντιμετώπισε η γενιά του τα δύσκολα χρόνια του ολοκληρωτισμού. Η κινηματογραφική του προσέγγιση, καθώς και κάποια από τα θέματα που θίγει και επανέρχονται στις μετέπειτα ταινίες του, θα αποτελέσουν σημεία αναφοράς και έμπνευσης για τους νεότερους ρουμάνους σκηνοθέτες, όπως για παράδειγμα, τον Κριστιάν Μουντζίου στις ταινίες του Δύση (2002) και 4 μήνες, 3 βδομάδες, 2 μέρες (2007), και τον Καταλίν Μιτουλέσκου στο Πώς πέρασα το τέλος του κόσμου (2006).

Στο Ταγκό στην άσφαλτο (1996), ο Καρανφίλ αναδεικνύει τις αλλαγές που επέφερε η πτώση του κομμουνισμού με μια πικρή κωμωδία δρόμου, που σκιαγραφεί τις καταστροφικές πλευρές της «νέας τάξης» με επίκεντρο την κατάρρευση του θεσμού του γάμου μπροστά στην προοπτική της φυγής (και της εκπόρνευσης) στη Δύση. Παράλληλα, φιλοτεχνεί ένα πορτραίτο της μετά-Τσαουσέσκου εποχής, αναδεικνύοντας τα κοινωνικά και ηθικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα του.

Στη συνέχεια, θα γυρίσει τη Γλυκιά απραξία (1998), στηριζόμενος στο μυθιστόρημα του Frédéric Vitoux, La Comedie de Terracina, γύρω από έναν αντιήρωα χωρίς στόχο που απλά παρακολουθεί τη ζωή να εξελίσσεται γύρω του. Αν και πρόκειται για ταινία εποχής, η στάση ζωής του χαρακτήρα έχει μια διαχρονικότητα και μια οικουμενικότητα που την καθιστούν σύγχρονη, με τον Καρανφίλ να αντλεί στοιχεία από διαφορετικά κινηματογραφικά είδη προκειμένου να συνθέσει μια παιχνιδιάρικη και ατμοσφαιρική ιστορία για την ασυναρτησία της καθημερινότητας.

Με την Φιλανθρωπία (2002), ο Καρανφίλ επανέρχεται στη θεματική τού κοινωνικού μετασχηματισμού και της χαμένης αθωότητας με τη γνωστή ειρωνική και κωμική προσέγγιση που βρίθει από σεναριακά ευρήματα και ανατροπές, μέσα από τις οποίες σχολιάζει και σατιρίζει τα αποτελέσματα της μετά-κομμουνιστικής ελευθερίας. Με αφετηρία πραγματικά γεγονότα, αφηγείται ένα σύγχρονο παραμύθι στο οποίο φέρνει αντιμέτωπο τον ρομαντικό παρελθοντολογικό κόσμο του ήρωα με την τωρινή πραγματικότητα του καπιταλισμού. Χωρίς ποτέ να καταφεύγει σε συναισθηματισμούς και κλισέ, μας δείχνει πώς σ’ έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι είτε πεινούν είτε ζουν μέσα στην επιδεικτική κατανάλωση και το εύκολο χρήμα, ακόμα κι ο ανθρώπινος πόνος είναι εμπορεύσιμος και επικερδής.

Στo Τα υπόλοιπα είναι σιωπή (2007), τη μεγαλύτερη παραγωγή στην ιστορία του ρουμάνικου κινηματογράφου, ο Καρανφίλ επικεντρώνεται στην εποχή της αθωότητας του σινεμά φτιάχνοντας μια ταινία που παρεκκλίνει για μια ακόμα φορά από τα ισχύοντα κινηματογραφικά δεδομένα της χώρας του. Εμπνεόμενος από πραγματικά γεγονότα, τη δημιουργία της πρώτης ρουμάνικης ταινίας (Ο αγώνας για την ανεξαρτησία, 1912), ο Καρανφίλ διαμορφώνει τη δική του μυθοπλασία σκιαγραφώντας τα πλαίσια μέσα στα οποία γεννήθηκε ο κινηματογράφος για να αναδείξει την αιώνια σύγκρουση μεταξύ καλλιτέχνη και παραγωγού.

Ο κινηματογράφος του είναι κατά βάση λαϊκός. Στηρίζεται σε ευφάνταστα σενάρια με έξυπνους διάλογους και ελκυστικούς, αληθοφανείς χαρακτήρες, σε μεγάλο βαθμό στην επιλογή των ηθοποιών, αλλά και στην δεξιοτεχνική σκηνοθεσία και τη στρατηγική χρήση του μοντάζ. Το μαύρο ανατρεπτικό χιούμορ και η ελαφρότητα με την οποία προσεγγίζει δυσάρεστα κοινωνικά θέματα αλλά και τις ιστορίες του γενικότερα, συνιστούν επιπλέον σημεία αναφοράς του έργου του. Ο Καρανφίλ καταφέρνει να κάνει ποιοτικές ταινίες που φέρουν το στίγμα του δημιουργού, αλλά που είναι ταυτόχρονα ιδιαίτερα δημοφιλείς με το ευρύ κοινό. Επίτευγμα που αποτελεί στόχο κάθε σκηνοθέτη που σέβεται την τέχνη του.

Δημήτρης Κερκινός
Masterclasses
John Malkovich
132KB
Αlfonso Cuaron
157KB
David Strathairn & Chris Cooper
161KB
Diego Luna – Pablo Cruz
179KB
Joe Swanberg
160KB
John Sayles
185KB
Danny Glover
167KB
Jim Gianopulos
179KB
Internet Blogs
225KB

Industry Centre
Agora

Balkan Fund

Crossroads

Salonica Studio


 Αναζήτηση
Θέματα  
Σκηνοθέτης
Ταινία



ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ