Κυριακή 5/12 15:00, Δευτέρα 5/12 15:00, Τρίτη 5/12 11:30,
IEK AKMI (κλειστό για το κοινό)


Με την άφιξη των πρώτων μούλτιπλεξ κινηματογράφων, τη δεκαετία του ’80 και του ’90, ο αριθμός των ανεξάρτητων, εναλλακτικών αιθουσών έχει σταδιακά μειωθεί. Απ’ την άλλη, τα κινηματογραφικά φεστιβάλ έχουν πολλαπλασιαστεί κι είναι συχνά η πρωταρχική επιλογή για την κυκλοφορία μη εμπορικών, μικρού προϋπολογισμού ταινιών τέχνης.
Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία δέκα χρόνια παρατηρείται μια επανεμφάνιση εναλλακτικών, μικρών αιθουσών, με τις προβολές να πραγματοποιούνται σε ασυνήθιστους και συχνά προσωρινούς αστικούς χώρους. Κι ακόμα πιο πρόσφατα, είναι εμφανές το ενδιαφέρον γκαλερί, μουσείων και άλλων χώρων πολιτισμού να συμπεριλάβουν στις εκθέσεις τους και να φιλοξενήσουν προγράμματα κινηματογραφικών προβολών.
Σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μια νέα διάρθρωση της γεωπολιτικής του κινηματογράφου, η πρόσβαση στην αίθουσα έχει σίγουρα γίνει μείζον θέμα. Οι χώροι πολλαπλών αιθουσών προβολής και οι εμπορικοί κινηματογράφοι τείνουν όλο και περισσότερο να συνεταιρίζονται με τους μεγάλους διανομείς. Αυτό συχνά σημαίνει ότι η δυνατότητα των μικρού προϋπολογισμού θεωρούμενων ως «δύσκολων» ή «αδύναμων» ταινιών να κυκλοφορήσουν ευρέως και να διανεμηθούν είναι μηδαμινή. Οι ανεξάρτητοι και εναλλακτικοί κινηματογράφοι θα μπορούσαν, επομένως, να συμβάλουν αποφασιστικά στη διατήρηση πολλαπλών κινηματογραφικών επιλογών για το κοινό, αφού έχουν την ελευθερία να επιλέγουν ταινίες που συμφωνούν με τις δικές τους προδιαγραφές, υπερκεράζοντας τα όρια που επιβάλλει η αγορά.
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας διοργάνωσης του Διεθνούς Φεστιβάλ του Ρόττερνταμ, έλαβε χώρα μια αξέχαστη συνάντηση. Με τίτλο «Κινηματογραφικά Κλίματα: προς μία οικολογία στην προβολή ταινιών», η συνάντηση αυτή αποπειράθηκε να κάνει μια επισκόπηση του τοπίου των ανεξάρτητων χώρων προβολής στην Ευρώπη σήμερα. Στη διάρκεια τεσσάρων ημερών, άνθρωποι από σαράντα περίπου διαφορετικούς χώρους προβολών βρέθηκαν για να συζητήσουν ζητήματα που άπτονται της λειτουργίας μιας ανεξάρτητης αίθουσας. Τα Κινηματογραφικά Κλίματα που ξεκίνησαν στο Ρόττερνταμ αξίζει να συνεχιστούν και πιθανώς να επεκταθούν. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, θα συσχετίσουμε αυτό το εγχείρημα με αντίστοιχους κινηματογραφικούς χώρους στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή γύρω απ’ την Ελλάδα, με την ελπίδα ότι μ’ αυτό τον τρόπο, οι χώροι αυτοί θα ενημερωθούν και θα συμπεριληφθούν στις εξελίξεις και στην ανταλλαγή γνώσεων που προέκυψαν μετά τη συνάντηση του Φεβρουαρίου στην Ολλανδία.
Ένα επιπλέον στοιχείο αυτής της μικρότερης συνάντησης θα είναι να αναλογιστούμε ότι, στο παρελθόν, υπήρξαν τέτοιοι εναλλακτικοί χώροι προβολών στην περιοχή και να εξετάσουμε τη δυνατότητα αναθέρμανσης εκείνων των προσπαθειών, ή τουλάχιστον να εκτιμήσουμε στοιχεία της ανάπτυξής τους. Οι χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η Ουγγαρία και η Ιταλία έχουν επιδείξει ενδιαφέρον για την κουλτούρα των κινηματογραφικών λεσχών, και στην πορεία μπορεί να ανακαλύψουμε αντίστοιχα παραδείγματα και σε άλλες χώρες της νοτιανατολικής Ευρώπης.
Στη διάρκεια της συζήτησης περί των αποτελεσμάτων της προηγούμενης συνάντησης στο Ρόττερνταμ και του ιστορικού πλαισίου στην περιοχή μας, ελπίζουμε να ανακαλύψουμε νέους χώρους και άτομα που ήδη ενεργοποιούνται βάσει αυτού του οικολογικού τρόπου διανομής ταινιών και να δημιουργήσουμε ένα ισχυρότερο δίκτυο που θα συνταχθεί με την υπάρχουσα προσπάθεια των Κινηματογραφικών Κλιμάτων και θα επεξεργασθεί ένα πλάνο για το μέλλον.

Κάτια Ροσίνι & Βασίλης Μπούρικας