english αρχική επικοινωνία πλοήγηση συνδέσεις        Επιστροφή στο www.filmfestival.gr  
 Επίσημο Διεθνές Πρόγραμμα
 Ανοιχτοί Ορίζοντες
 Ελληνικές Ταινίες
 Ματιές στα Βαλκάνια
 Πειραματικό Φόρουμ
 Νεανική Οθόνη
 Βραβευμένες Ταινίες Μικρού Μήκους

Ούλριχ Ζάιντλ

1.  Animal Love / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
2.  Import/Export / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
3.  Αναμένονται απώλειες / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
4.  Καλά νέα / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
5.  Μοντέλα / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
6.  Ο επιστήθιος φίλος / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
7.  Οι τελευταίοι άντρες / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
8.  Σκυλίσιες μέρες / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία
9.  Χριστέ μου, ξέρεις / Ούλριχ Ζάιντλ, Αυστρία

Οι ταινίες του Ούλριχ Ζάιντλ μπορεί πράγματι να γίνουν προκλητικές κι αφόρητες, ανάλογα με τον θεατή – την αντίληψη και τις αντιστάσεις του. Η υποκρισία και υπεροψία του Δυτικού κόσμου· ο ρατσισμός έναντι φύλων, φυλών και κοινωνικών τάξεων· τα ισχυρά ακόμα ταμπού γύρω από τη σεξουαλικότητα και τη μοναξιά· τα κατασκευασμένα όρια μεταξύ φυσιολογικού και διαστροφικού· η αδιανόητη σωματική και ψυχολογική βία· η προκατάληψη, ο φόβος, οι εμμονές – όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά πλημμυρίζουν τις εικόνες του Ζάιντλ. Δεν πρόκειται όμως για ένα πληθωρικό, φορτωμένο σινεμά· αντιθέτως, όσο πιο απλό –ή, μάλλον, απέριττο– το κάδρο, τόσο πιο καθαρό το μήνυμα, τόσο πιο έντονο το συναίσθημα. Οι χαρακτήρες στέκονται και κοιτούν κατάματα την κάμερα και, ανάλογα με το πώς επιτρέπεις στον εαυτό σου να απορροφήσει το βλέμμα τους, αρχίζεις να κάνεις συνειρμούς, υποθέσεις, κρίσεις, αναθεωρήσεις, διαλόγους. Σε μια σπάνια αντιστροφή των ρόλων κατά την κινηματογραφική εμπειρία, σε κοιτά κάποιος άλλος εκείνη την στιγμή και πάραυτα η ερώτηση που τίθεται δεν είναι ακριβώς τι, αλλά πώς, βλέπει.
Μ’έναν παρόμοιο τρόπο, δεν έχει καμία σημασία αν η εκάστοτε ταινία του Ζάιντλ είναι ντοκιμαντέρ ή μυθοπλασία· δεν έχει σημασία τι κινηματογραφικό είδος είναι, αλλά τι αλήθεια φανερώνεται. Για την ακρίβεια, δεν είναι μία αλλά πολλές και πολύπλευρες οι αλήθειες που απελευθερώνονται και ταρακουνούν απευθείας το κέντρο της θέασης, και της ύπαρξής σου. Είναι αδύνατον να σε αφήσει ασυγκίνητο/-η ο κόσμος του Ζάιντλ, είτε συμφωνείς μ’αυτό που βλέπεις είτε όχι. Είναι πολύ δύσκολο επίσης
να αγνοήσεις μια αφοπλιστική τρυφερότητα ανάμεσα σε όλη αυτή την «υπερβολική δόση» πραγματικότητας. Όταν ο ηλικιωμένος κύριος στις Σκυλίσιες μέρες θρηνεί την απώλεια του σκύλου του και δηλώνει απογοητευμένος ότι «Οι άνθρωποι είναι άσπλαχνοι», το χάδι της καθαρίστριας στο κεφάλι του έρχεται να μαλακώσει λίγο τον πόνο του και ταυτόχρονα να αντικρούσει το σχόλιό του, ρίχνοντας μια ακτίδα ανθρωπιάς σε όποιον στέκεται στην άλλη πλευρά της οθόνης. Γιατί όσο κι αν ο κόσμος είναι προκλητικός
κι αφόρητος, υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Ούλριχ Ζάιντλ που, ευτυχώς για μας, τον συμπονούν, και μπορούν να τον δείξουν όπως πραγματικά είναι. 

Έλενα Χρηστοπούλου

Χορηγοί








 
 Αναζήτηση
Θέματα  
Σκηνοθέτης
Ταινία